Αποφευκτικό Στυλ Προσκόλλησης: Το Τείχος που Χτίσες για να Επιβιώσεις

Artie Wu — 15 χρόνια εσωτερικής εργασίας, πάνω από 100.000 συνοδεύτηκαν

Η Σύντομη Απάντηση

Το αποφευκτικό στυλ προσκόλλησης δεν σημαίνει ότι είσαι ψυχρός — είναι ένα νευρικό σύστημα που έμαθε πως το να χρειάζεσαι ανθρώπους είναι επικίνδυνο. Το σώμα σου χτίσε ένα τείχος στα τέσσερά σου, όχι για να κρατάει τους άλλους μακριά, αλλά για να σε προστατεύει από το συγκεκριμένο είδος πόνου που έρχεται όταν απλώνεις το χέρι και δεν βρίσκεις κανέναν εκεί.

Τι Σημαίνει Πραγματικά

Ξέρεις αυτό το πράγμα που όταν κάποιος αρχίζει να σε χρειάζεται, εσύ θέλεις να τρέξεις;

Ξέρεις αυτό το συναίσθημα όταν κάποιος αρχίζει να εξαρτάται από εσένα και ξαφνικά δεν μπορείς να αναπνεύσεις. Όταν ένα καλό ραντεβού τελειώνει και αντί για ενθουσιασμό, υπάρχει αυτή η επείγουσα ανάγκη για χώρο. Όταν κάποιος σου λέει "σ' αγαπώ" και το πρώτο σου ένστικτο είναι να βρεις την πιο κοντινή έξοδο.

Δεν είναι επειδή δεν νοιάζεσαι. Είναι επειδή το νοιάξιμο μοιάζει σαν να καταπίνεις γυαλιά.

Το νευρικό σου σύστημα έμαθε κάτι πολύ συγκεκριμένο σ' εκείνα τα πρώιμα χρόνια: το να χρειάζεσαι ανθρώπους ισούται με κίνδυνο. Όχι το δραματικό είδος κινδύνου — το ήσυχο, ασφυκτικό είδος. Τον γονιό που ήταν εκεί αλλά όχι πραγματικά εκεί. Παρών στο δωμάτιο αλλά συναισθηματικά μη διαθέσιμος. Διαθέσιμος με τους δικούς του όρους αλλά ποτέ πραγματικά με τους δικούς σου.

Έτσι το τετράχρονο σώμα σου έκανε έναν λαμπρό υπολογισμό: αν δεν χρειάζομαι κανέναν, κανένας δεν μπορεί να με απογοητεύσει.

Αυτό το τείχος που χτίσες δεν ήταν αρχιτεκτονική. Ήταν χειρουργική. Έκοψες το κομμάτι σου που απλώνει το χέρι, που ζητάει, που ελπίζει ότι κάποιος θα εμφανιστεί όταν φωνάξεις το όνομά του. Και λειτούργησε. Επέζησες. Έγινες ικανός, αυτάρκης, απτόητος.

Αλλά τώρα κάθε φορά που κάποιος προσπαθεί να σ' αγαπήσει, μοιάζει σαν να σου ζητάει να κατεδαφίσεις το ίδιο πράγμα που σε κράτησε ζωντανό.

Ο εκνευρισμός όταν ο σύντροφός σου χρειάζεται καθησύχαση δεν είναι επειδή είσαι εγωιστής. Είναι επειδή η δική του ανάγκη υπενθυμίζει στο σώμα σου τη δική σου ανάγκη — το κομμάτι που έπρεπε να θάψεις για να επιβιώσεις. Όταν απλώνουν το χέρι προς εσένα, ενεργοποιείται η ίδια αντίδραση του νευρικού συστήματος με όταν εσύ έκανες το ίδιο και δεν πήρες τίποτα πίσω.

Έτσι αποτραβιέσαι. Όχι επειδή δεν τους αγαπάς. Επειδή η αγάπη μοιάζει σαν ασφυξία όταν το σώμα σου θυμάται ότι το να χρειάζεσαι κάποιον είναι ο πιο γρήγορος τρόπος να πληγωθείς.

Στη ελληνική παράδοση, μας έχουν μάθει το φιλότιμο — αυτή την αίσθηση τιμής και καθήκοντος προς την οικογένεια. Αλλά τι γίνεται όταν η ίδια οικογένεια που έπρεπε να μας δώσει ασφάλεια, μας έμαθε ότι η εξάρτηση είναι αδυναμία; Όταν έμαθες να είσαι πάντα αυτός που δίνει, ποτέ αυτός που παίρνει;

Το Πλαίσιο Αλλάζει Τα Πάντα

Στις φιλίες, είσαι αυτός που όλοι καλούν σε κρίση αλλά εσύ δεν καλείς ποτέ κανέναν. Είσαι ο στυλοβάτης, ο σταθερός, αυτός που "δεν έχει προβλήματα". Αλλά όταν χρειάζεσαι πραγματικά κάτι, προτιμάς να το λύσεις μόνος σου παρά να ρισκάρεις την απογοήτευση του να ζητήσεις βοήθεια.

Στην εργασία, είσαι ο που παίρνει ευθύνες χωρίς να ζητάει αναγνώριση. Δουλεύεις καλύτερα μόνος σου παρά σε ομάδα όπου πρέπει να βασιστείς στους άλλους. Η ανεξαρτησία σου είναι και η μεγαλύτερη δύναμή σου και η πιο μοναχική σου φυλακή.

Στον έρωτα, αγαπάς βαθιά αλλά από απόσταση. Δίνεις πολλά αλλά δεν ζητάς σχεδόν τίποτα. Όταν ο άλλος θέλει να μπει πιο κοντά, το σώμα σου αντιδρά σαν να απειλείται η επιβίωσή σου. Όχι επειδή δεν τον θέλεις — επειδή το να τον θέλεις τόσο πολύ τρομάζει το παιδί μέσα σου που έμαθε ότι το να θέλεις κάτι είναι ο πιο σίγουρος τρόπος να το χάσεις.

Τι Να Κάνεις Μ' Αυτό

Ο δρόμος δεν είναι να κατεδαφίσεις το τείχος. Είναι να καταλάβεις ότι το τείχος προστατεύει κάτι πολύτιμο — ένα κομμάτι σου που αγαπάει τόσο βαθιά που χρειάστηκε να κρυφτεί για να επιβιώσει. Στην αρχαία ελληνική παράδοση, το "γνῶθι σεαυτόν" — γνώρισε τον εαυτό σου — δεν ήταν απλώς φιλοσοφία. Ήταν πρακτική επιβίωσης.

Πες στην Αριάδνη: "Νιώθω σαν να έχω χτίσει τείχη γύρω από την καρδιά μου και δεν ξέρω πώς να αφήσω κάποιον να μπει χωρίς να τρομάζω"

"Νιώθω σαν να μιλάω με αληθινό άνθρωπο — και αυτό μου δίνει τεράστια χαρά." — Κατερίνα

Σχετικά με τον Συγγραφέα

Ο Artie Wu είναι ο ιδρυτής του Preside Meditation και της Ariadne. Με πτυχία από το Harvard και το Stanford, έχει αφιερώσει δεκαπέντε χρόνια καθοδηγώντας πάνω από 100.000 ανθρώπους σε εσωτερική εργασία — ερμηνεία ονείρων, εργασία σκιάς, εργασία με εσωτερικά μέρη και σωματική θεραπεία. Το έργο του έχει παρουσιαστεί στην ταινία Transcendence 2 του Gaia.com και στο Fox, CBS και CNN.

Σχετικά Άρθρα: Πώς να Σταματήσεις να Αρέσεις σε Όλους: Βρίσκοντας το Παιδί που Έμαθε ότι το "Ναι" ήταν η Μόνη Ασφαλής Λέξη · Γιατί Αρέσω σε Όλους και Πώς Αυτό με Καταστρέφει: Η Αντίδραση Fawn που Δεν Κατανοούμε · Συνεξάρτηση: Τι Σημαίνει Πραγματικά και Πώς Σε Επηρεάζει · Πώς να Κάνεις Εργασία με τη Σκιά (Χωρίς να Χαθείς στο Σκοτάδι)