Co oznacza sen, w którym wypadają zęby komuś innemu?

Artie Wu — Piętnaście lat pracy wewnętrznej, ponad 100 000 osób

Patrzyłaś na usta, które nie były twoje. Może gniły — uśmiech nieznajomego czerniał przy dziąsłach, zęby współpracownika kruszyły się w trakcie rozmowy, ktoś bliski otwierał usta i odsłaniał ruinę. A może było odwrotnie: usta tak doskonałe, że coś w twojej piersi się ścisnęło, zęby tak białe i równe, że nie mogłaś oderwać wzroku — i obudziłaś się z osadem, którego nie umiałaś nazwać. Pół obrzydzenia, pół zazdrości, wszystko skierowane na nich.

Jest coś, o czym prawie nikt nie mówi w związku z takim snem. Usta, w które się wpatrywałaś, nie są ich ustami. W krainie snu jest tylko jedna osoba — ty, nosząca każdą twarz w tym pomieszczeniu. Tamten zestaw zębów to lustro, które trzymałaś w ciemności — a to, co widziałaś w nim gnijącego lub lśniącego, jest kawałkiem twojego własnego ugryzienia, które odłożyłaś tak dawno temu, że zapomniałaś, iż kiedykolwiek należało do ciebie.

Każda twarz w śnie jest od ciebie pożyczona

Zacznij od tego, czym właściwie jest ząb — pod szkliwem. W języku snów ząb nie jest dentystyczny. To jedna z twoich cichszych mocy, która pełni trzy funkcje naraz. To sposób, w jaki przyjmujesz świat i rozdrabiasz go na tyle drobno, by naprawdę cię odżywił — zamiast połykać swoje życie w całości. To twoja ostatnia linia obrony — ta część, która potrafi się odsłonić i powiedzieć nie dalej, gdy wszystko łagodniejsze już zawiodło. I jest częścią twarzy, którą pokazujesz światu — pewnym ustawieniem szczęki, które decyduje o tym, ile znaczysz.

To dużo mocy, by oddać ją nieznajomemu. Ale właśnie to robi sen: bierze coś, co żyje w tobie, i obsadza aktora w tej roli — bo nie jesteś jeszcze gotowa zobaczyć tego chodzącego we własnym ciele. Zasada leżąca u podstaw jest prosta i bezlitosna. Zewnętrzny świat, który spotykasz, jest odbiciem wewnętrznego świata, który nosisz w sobie. Gdy byłaś małym dzieckiem, działało to odwrotnie — świat odciskał na tobie swój ślad. Jako dorosła kobieta mechanizm się odwraca i teraz twarze wokół ciebie — na jawie i we śnie — mają tendencję do oddawania kształtu tego, co jest w środku. Usta naprzeciwko w śnie robią dokładnie to. Pokazują ci coś w tobie.

Dlaczego zawiesiłaś to na ich twarzy

Nie zrobiłaś tego ze słabości. Zrobiłaś to, bo tak było bezpieczniej. O wiele łatwiej jest czuć obrzydzenie do cudzych zepsutych zębów, niż przyznać, że próchnica — zaniedbany głos, apetyt, którego nigdy nie nakarmiłaś, obrona, której nigdy się nie nauczyłaś wznosić — siedzi w twoich własnych ustach. Dlatego sen jest w tym łaskawy. Trzyma tę rzecz na odległość ramienia, na twarzy, którą możesz oceniać — właśnie dlatego, że z bliska jeszcze byś tego nie zniosła.

I zauważ, jak to działa w chwili, gdy wpatrujesz się w doskonałe usta. Zazdrość nie jest tu wadą charakteru. Zazdrość jest sygnałem naprowadzającym. Zazdrościsz tego, co — jak czujesz — ma ktoś inny, a czego ty nie masz. Ale ta osoba żyje w twoim własnym świecie snów, co oznacza, że odbija coś, co już jest w tobie. Stłumiłaś pewną moc, i teraz możesz ją zobaczyć tylko tam, lśniącą na cudzej twarzy — i to boli. Zazdrościsz jej, bo ją zakopałaś; zakopałaś ją, bo nie pozwoliłaś sobie jej mieć. Ten sam ruch, w obu kierunkach.

„To nie ja, to oni” — to zdanie, które sen ma za zadanie rozbić. Stoją w twoim świecie, więc niosą coś twojego.

Jest mechaniczny powód, dla którego brzydota zawsze ląduje na drugiej osobie. W chwili gdy decydujesz, że twoje własne usta są w porządku, że twoje ugryzienie jest nienaruszone, że to ty jesteś tą rozsądną — cicho tworzysz jego cień, a cień musi gdzieś pójść. Idzie na ich twarz. Zgnilizna, od której się tam wzdragasz, jest dokładną miarą tego, na co nie chciałaś tu spojrzeć. To nie jest oskarżenie. Stań przed lustrem — nie możesz powstrzymać go przed odbijaniem ciebie. Nikt nie jest w tarapatach. Jesteś po prostu wystarczająco blisko, by wreszcie spojrzeć na to, co jest w szkle.

Dlaczego ten sen wciąż powraca

Jeśli miałaś ten sen więcej niż raz — różne osoby, ta sama nieprawidłowość w ustach — jest powód, dla którego nie odpuszcza, i nie jest nim kara. Gdy wpatrujesz się tylko w odbicie i nigdy nie odwracasz się, by spojrzeć na to, co je rzuca, możesz jedynie przechodzić od odbicia do odbicia do odbicia. Nowy nieznajomy, nowy współpracownik, nowa bliska osoba, ta sama zgnilizna — bo za każdym razem ta sama wyrzeczona moc odbija się na świeżej twarzy. Sen nie powtarza się, by cię dręczyć. To wiadomość, która wciąż jest wysyłana na nowe adresy, bo ta pierwsza nigdy nie została otwarta.

(Jeden uczciwy wyjątek. Jeśli psujące się zęby należały do kogoś prawdziwego, kto naprawdę się starzeje, choruje lub oddala się od ciebie — sen może być po prostu twoją miłością i twoim lękiem przed utratą tej osoby. Autentycznym smutkiem, który zasługuje na to, by najpierw poczuć go takim, jakim jest, a nie składać w lekcję o tobie. Pozwól mu być tym, czym jest. Lustro może poczekać.)

Przestań badać włamanie. Odzyskaj naszyjnik.

Oto ruch — i jest on odwrotnością tego, czego chce umysł. Umysł chce badać: czyje to były zęby, co oznacza ta próchnica, czy to chodzi o moją matkę, czy to banał, czy to moje „problemy”. To jak stanie w okradzionym domu i kłótnia o to, jak stłukło się szkło. Coś bezcennego zostało z ciebie wyjęte — ugryzienie, głos, głód, którego się wyrzekłaś — i tak naprawdę nie musisz rozwiązywać tej zbrodni. Potrzebujesz tej rzeczy z powrotem. I wiesz dokładnie, gdzie jest.

Więc nie wracaj do ust. Idź do tego, co za nimi. Gdzieś w ciszy, mając przy sobie coś do pisania, zamknij oczy i wyobraź sobie postać, której zęby cię niepokoiły — albo wyobraź sobie samą zgniliznę lub ten doskonały, lśniący uśmiech. Potraktuj to jak część siebie, która ma coś do powiedzenia, i zapytaj wprost: Czy jesteś zraniona? Czy byłaś przestraszona albo zła? Przed czym próbowałaś mnie chronić? Czego teraz ode mnie potrzebujesz? I co chciałaś mi powiedzieć? Potem czekaj i pozwól jej odpowiedzieć własnymi słowami.

Jeśli w chwili, gdy się ku temu odwrócisz, odezwie się jakiś głos — to śmieszne, to oni, nie ty, nie dramatyzuj — nie walcz z nim i nie słuchaj go. Ten głos to ochroniarz, który przez lata trzymał tę rzecz zakopana, bo kiedyś musiał. Podziękuj mu za to, że się pokazał, i postaw go następnego w kolejce do tych samych pytań. Strzeże cię z rodzaju miłości. On też zostanie przesłuchany.

Kiedy ludzie w końcu się odwracają, odkrywają, że ładunek opada. Moc, którą przypiąłaś do cudzych ust, wraca do domu. Zazdrość przestaje palić, bo rzecz, której zazdrościłaś, okazuje się być twoja od zawsze. Obrzydzenie się rozluźnia, bo zgnilizna nigdy nie była próchnicą — tylko częścią ciebie, która nie była karmiona i czekała. Powracający sen cichnie, bo nie ma już nic do odbicia. Przestajesz tracić własne ugryzienie na rzecz cudzych twarzy — i możesz zacisnąć szczękę na własnym życiu.

Możesz zacząć tę rozmowę już teraz — z Ariadne, bezpłatnie — i prowadzić ją tak długo, aż część, którą zobaczyłaś w cudzych ustach, odpowie ci własnym głosem. Porusza się w twoim tempie — trzydzieści sekund lub trzydzieści lat — i to twój sen do odczytania. Tam, gdzie twoje odczucie różni się od czyjegokolwiek innego, to ty masz rację.

O Autorze

Artie Wu jest założycielem Preside Meditation i Ariadne. Z dyplomami Harvard i Stanford od piętnastu lat prowadzi ponad 100 000 osób przez pracę wewnętrzną — interpretację snów, pracę z cieniem, pracę z częściami i uzdrawianie somatyczne.

Wystąpił w filmie Transcendence 2 na Gaia.com oraz w Fox, CBS i CNN.

Powiązane Symbole Senne: Sennik: Co Oznacza Sen o Zęby?, Sennik: Co Oznacza Sen o Krew?, Sennik: Co Oznacza Sen o Byciu Ściganym?, Sennik: Co Oznacza Sen o Wąż?, Sennik: Co Oznacza Sen o Śmierć?

Zobacz wszystkie symbole senne →