Co oznacza sen o wypluwaniu zębów?

Artie Wu — Piętnaście lat pracy wewnętrznej, ponad 100 000 osób

Poczułaś, jak się ruszają — nie wypadają, lecz ruszają się — a potem twoje ciało zrobiło to, co samo postanowiło zrobić. Przesuwałaś je językiem, albo wypychały się skądś głębiej niż dziąsła, i wyplułaś je na dłoń, do zlewu, na ziemię, i patrzyłaś na to, co cię opuściło. Może była krew. Może była ulga, której się nie spodziewałaś i której się wstydziłaś.

Cokolwiek dokładnie się wydarzyło — zwróć uwagę na kierunek. To nie jest sen o zębach wypadających z ciebie tak, jak rzeczy wypadają z dłoni, która nie może już niczego utrzymać. To jest sen o czymś, co idzie w górę i na zewnątrz — przez gardło, za zęby, w otwarte powietrze, gdzie w końcu można to zobaczyć. Ta różnica to cały sen. Nie patrzysz na siebie, jak tracisz. Patrzysz na siebie, jak w końcu odmawiasz połknięcia.

Usta to ostatni pokój, w którym trzymałaś prawdę

Twoje zęby to nie tylko zęby. W języku, którym mówią twoje sny, usta są miejscem, gdzie jednocześnie mieszkają trzy z twoich najstaranniej strzeżonych sił — i wszystkie trzy siedzą tuż za tym uśmiechem.

Twoje zęby to sposób, w jaki rozdrabnujesz życie na kawałki, które naprawdę możesz przyjąć, żebyś nie musiała połykać świata w całości i dławić się nim. To twoja ostatnia linia obrony — gdy ktoś przyprze cię do muru i nie ma już żadnego innego wyjścia, szczerzysz zęby, gryziesz, odpychasz go od siebie. I są twoją twarzą na zewnątrz — wypolerowaną, prezentowaną wersją ciebie, którą pokazujesz światu, żeby świat czuł się komfortowo.

Usta to więc miejsce, w którym się karmisz, bronisz i zachowujesz spokój. Pomyśl teraz, co to znaczy, że właśnie stamtąd coś jest wydalane. Ten sen nie dzieje się na twoich obrzeżach. Dzieje się w samym centrum twojej siły — i coś tam w środku ma już dość siedzenia cicho.

Sen o wypadaniu zębów to sen o utracie kontroli. Sen o wypluwaniu ich to sen o tym, że kontrola traci ciebie — bo przez cały ten czas trzymałaś własną rękę na własnych ustach.

Co połykałaś przez lata

Oto ból ukryty pod tym snem — i warto przy nim posiedzieć, zanim pobiegniesz dalej.

Osoba, która śni o wypluwaniu własnych zębów, to niemal zawsze ktoś, kto przez lata połykał. Połykał odpowiedź, która napięłaby atmosferę w pokoju. Połykał „nie”, które kosztowałoby ją czyjąś aprobatę. Utrzymywał miłą minę, podczas gdy coś prawdziwego — prawdziwsze zdanie, prawdziwsza odmowa, prawdziwsze pragnienie — cicho schodziło w dół gardła, niewypowiedziane, kolejny raz. Tak dobrze ci to wychodziło, że przestałaś zauważać, że to robisz.

Jadłaś własne słowa tak długo, że przestałaś je smakować.

I to nie tylko twoje własne milczenie połykałaś. Część tego odziedziczyłaś. Bardzo wiele osób nosi w sobie ciche, wszechobecne przekonanie, że ich prawdziwy głos nigdy nie był wart wysłuchania — taka już po prostu jestem, to się ciągnie w rodzinie, po co w ogóle próbować — małość przekazywana z pokolenia na pokolenie jak zestaw złych zębów, z którymi, jak zakładałaś, po prostu się urodziłaś. Nie wybrałaś tego przekonania. Wchłonęłaś je. A potem przez dziesięciolecia dbałaś o to, żeby było najedzone.

Sen to to, co się dzieje, gdy gardło w końcu mówi dość.

Głos, którego nie dało się stłumić

To, co naprawdę wznosi się i wychodzi z twoich ust, to część ciebie — najczęściej ta jedna część, która została zakopana najgłębiej: siła twojego własnego głosu.

Przez długi czas szła w dół zamiast w górę. Nauczyła się, że w pokoju jest bezpieczniej, gdy milczy — więc milczała i czekała. Ale stłumiona rzecz nie rozpuszcza się. Rośnie pod ciśnieniem. I w śnie przestaje czekać. Wychodzi w górę przez gardło z siłą, która nie jest uprzejma, nie jest opanowana, nie martwi się już o utrzymanie białego uśmiechu — bo twoje zęby nie są ładnym obrazkiem w tym śnie i właśnie o to chodzi. Opanowana twarz na zewnątrz nie może wytrzymać, bo to, co idzie w górę, jest silniejsze niż ta twarz.

Dlatego nowsza, prawdziwsza siła w tych snach tak często zachowuje się niecierpliwie — nie czeka, aż stary scenariusz będzie gotowy do odejścia. Wypycha go. Już nie czekamy na ciebie. Czy stare zęby są gotowe, czy nie — nowe już idą. Ruszamy. Ta pilność, którą czujesz w śnie, to nie uszkodzenie. To zdolność w tobie, która nie przyjmuje już odmowy.

A gdy już wyjdzie — wyszło. W chwili, gdy prawda, którą trzymałaś w dole, w końcu dociera do ust, nie możesz jej z powrotem połknąć i udawać, że nigdy jej nie smakowałaś. Krew jest już na zlewie. Powodzenia z wepchnięciem tego dżina z powrotem do butelki.

Ta część ciebie, która chce, żebyś to z powrotem połknęła

W tym śnie jest jeszcze jedna postać — i to ta, która sprawiła, że się wzdrygnęłaś.

Obrzydzenie. Panika. Muszę to ukryć, nikt nie może tego zobaczyć, wepchnij to z powrotem. Ten odruch jest prawdziwy i nie jest twoim wrogiem — ale nie jest też prawdą. To stary obrońca w tobie, którego jedynym zadaniem jest utrzymanie cię w bezpieczeństwie społecznym, a jego metodą jest wstyd. Zawstydza erupcję jako pierwsza, szybko, zanim ktokolwiek inny zdąży, żebyś wepchnęła to z powrotem i świat nigdy nie zobaczył, jak to wychodzi. Dawno temu nauczyła się, że w ten sposób chroni cię przed zranieniem.

Ten obrońca zasługuje na twój szacunek, nie na pogardę. Ale nie należy do niego ostatnie słowo. Bo to, co wychodzi w górę przez twoje gardło, to nie objaw do opanowania. To część ciebie wracająca do domu — i ma coś do powiedzenia, czego ani razu nie pozwolono jej dokończyć.

Porozmawiaj z tym, co opuściło twoje usta

Oto zwrot, o który prosi ten sen — i jest mniejszy i dziwniejszy, niż byś pomyślała.

Znajdź spokojne miejsce, zamknij oczy i wróć do chwili ze snu — zęby na dłoni, siła w gardle, cokolwiek wyszło w górę i na zewnątrz. Nie analizuj tego. Nie rozkodowuj. Potraktuj to, co opuściło twoje usta, jak kogoś — powracającą część ciebie — i zwróć się do niej bezpośrednio. Zapytaj ją, wprost:

Jak się czujesz? Czy jesteś zraniona? Czy wszystko w porządku? Co przez cały ten czas próbowałaś powiedzieć? Czego się boisz? Czego potrzebujesz ode mnie? I jaka jest twoja wizja tego, dokąd zmierza teraz to życie — bo umieram z ciekawości, żeby poznać odpowiedź.

Potem zamilknij i pozwól jej odpowiedzieć własnymi słowami, we własnym tempie. Może ci na początku nie ufać — długo trzymałaś ją w dole. To, co pojawi się pierwsze, może być gniewem, a ten gniew jest zasłużony — pozwól mu mówić. A jeśli odruch wstydzenia się odezwie, gdy słuchasz, możesz zwrócić się i do niego z jedynym pytaniem, które kiedykolwiek rozluźnia jego uścisk: gdy zawstydzasz ten głos wracający we mnie z powrotem na górę, przed czym próbujesz mnie chronić?

To, co wraca, gdy naprawdę na to pozwolisz, to nie rana. To twój zgryz. Zdolność do rozdrabniania życia zamiast dławienia się nim w całości. Odwaga, żeby postawić na swoim, gdy to ma znaczenie. Głos, który mówi twoimi własnymi słowami zamiast odziedziczonych. Osoby, które to przyjmują zamiast wpychać z powrotem, nie dostają z dnia na dzień nowego życia — dostają coś lepszego i trwalszego: to, czego nigdy nie mogły powiedzieć, znowu dostaje usta, a potem, powoli, jak zmiana pór roku, życie wokół nich zaczyna się reorganizować wokół osoby, która w końcu może mówić. I to jest twój sen — tam, gdzie twoje własne poczucie tego, co wyszło z twoich ust, stoi w sprzeczności z czymkolwiek tu napisanym, ufaj sobie; to tobie się to przydarzyło.

Przez lata trzymałaś to w dole. Potrzeba było snu, żeby to wydobyć. Możesz spotkać się z tym teraz, z Ariadne — bezpłatnie — i zostać przy stole, aż część, którą ciągle połykałaś, w końcu powie wszystko na głos.

O Autorze

Artie Wu jest założycielem Preside Meditation i Ariadne. Z dyplomami Harvard i Stanford od piętnastu lat prowadzi ponad 100 000 osób przez pracę wewnętrzną — interpretację snów, pracę z cieniem, pracę z częściami i uzdrawianie somatyczne.

Wystąpił w filmie Transcendence 2 na Gaia.com oraz w Fox, CBS i CNN.

Powiązane Symbole Senne: Sennik: Co Oznacza Sen o Zęby?, Sennik: Co Oznacza Sen o Krew?, Co oznacza sen o ukąszeniu węża?, Sennik: Co Oznacza Sen o Byciu Ściganym?, Sennik: Co Oznacza Sen o Wąż?

Zobacz wszystkie symbole senne →